BUENO, REALMENTE ME TEMO QUE TENDRÉ QUE DECIR QUE EL DIARIO NO SERÁ DE HOY, SERÁ DEL MARTES Y EL JUEVES A LA VEZ, TODO JUNTO.
Comenzando por el martes (día que dedico y regalo Peter Grindcore, no sé porqué) comenzamos a ver una película bastante interesante, que trata de un aula, pero lo más importante, un aula...con alumnos.
Estos son un poco hijo putas, por adoran joder al profesor como les sale de donde no da la luz. No vimos mucho, pero experimentamos curiosas reacciones por parte de nuestra clase, un ejemplo que nos sería bien empleado es el de Santiago, que antes de comenzar la película, tuvo una reacción tremenda mente violenta, con el pretexto "ya la vi cien veces....estoy harto de esa negra...", pero en su interior se identificaban síntomas de afectación a sus sentimientos... me encantaría que Merino me invitara a hacer un estudio de tal curiosa reacción ,pues, esto implica poner mucha carne en el asador, jugando tus cartas con farol y sin vuelta atrás.¿Que nos deparará el siguiente día?
Pese a que me encantaría enormemente continuar hablando de las reacciones psico-patológicas de la gente a mi alrededor, me temo, que el jueves, no vimos susodicha película. pero (a raíz de una desagradable trifulca en antropología, clase en la que no estoy) Merino, más reventado que ofuscado, comenzó a aplicar la "terapia del insulto fácil", bautizada así por mi, pues (y daré detalles en algún otro momento) ayuda a "tranquilizarte".
Pero tiempo después, Merino nos puso una carta de reclamación a un personaje que usó la palabra "tonto" de una manera peyorativa, aunque probablemente no muy intencionada. Y después de ese sutil y violento momento, nos puso una conferencia de una señorita hablando del poder de la palabra. Si alguien tiene algún tipo de protesta al respecto, que me escriba aquí, en mi blog, o que me aseste el puñetazo en el lado derecho de mi face. Lo que se hace por el diez.
No puedo describir, lo que con palabras me mata...por eso, pido que habléis conmigo, que siempre estaré dispuesta a mandaros a la mierda...así , de buenro.
sábado, 28 de abril de 2012
viernes, 20 de abril de 2012
MALDITOS MORTALES QUE EN CULTURA NACISTEIS, Y SIN ELLA MORIRÉIS, ESCUCHAD Y SENTID.
No hacen falta palabrejar, solo escuchar y flipar en mas colores que los marihuanómanos.
jueves, 12 de abril de 2012
Poemas del 2012
EU QUE SON PAPEL
Eu que son papel,
coma tal preciso tinta
que me ensucie, que me rompa
dependencia que me mata,
o cilindro que a expulsa,
que de vinte en vinte se atopa
nunha caixa, introducida,
que asemella a minha lápida.
Eu que son papel
e con tanta dependencia mala,
cos pulmón, entitados
dos cilindros que me matan.
dependencia, dependencia
no papel ,introducida,
unha droga "enriquecida"
coa cara oculta da ciencia.
E tras succiona-la tinta
o papel, queda ensuciado...
eses efectos malvados
que a min, papel, irritan.
--------------------------------------------------------------------------------------------
POR QUÉ?
-Por qué?
-Poqué non teño tempo
-Por qué?
- Porqué xa non me concentro
-Por qué?
-Porqué xa é moita avaricia
-Pero...por qué?
-Porqué é unha inxustiza
-Por qué?
-Porqué é imposible sabelo
-Por qué?
-Porqué non son quen de telo
-Por qué?
-Porqué xa nin deus existe
-Pero...o qué?
-A sabidoría coa que naciches.
-------------------------------------José Manuel Ruan López-------------------------------------------
Eu que son papel,
coma tal preciso tinta
que me ensucie, que me rompa
dependencia que me mata,
o cilindro que a expulsa,
que de vinte en vinte se atopa
nunha caixa, introducida,
que asemella a minha lápida.
Eu que son papel
e con tanta dependencia mala,
cos pulmón, entitados
dos cilindros que me matan.
dependencia, dependencia
no papel ,introducida,
unha droga "enriquecida"
coa cara oculta da ciencia.
E tras succiona-la tinta
o papel, queda ensuciado...
eses efectos malvados
que a min, papel, irritan.
--------------------------------------------------------------------------------------------
POR QUÉ?
-Por qué?
-Poqué non teño tempo
-Por qué?
- Porqué xa non me concentro
-Por qué?
-Porqué xa é moita avaricia
-Pero...por qué?
-Porqué é unha inxustiza
-Por qué?
-Porqué é imposible sabelo
-Por qué?
-Porqué non son quen de telo
-Por qué?
-Porqué xa nin deus existe
-Pero...o qué?
-A sabidoría coa que naciches.
-------------------------------------José Manuel Ruan López-------------------------------------------
Réquiem a La Mar.
En dos velas, en dos barcos,
siempre hay un capitán,
y si el barco se hunde a prisa
con el, este se hundirá.
Nos salvamos,nos libramos
pero este morirá,
este viejo tan salado
muy digno de respetar.
Nuestras manos, nuestros brazos,
Algún día se cansarán
sobre el, desorientados,
miraremos hacia atrás.
Y diremos, fastidiados,
"si...lo pudimos matar"
y sobre mierda diremos
"Adiós viejo capitán"
------------------------------------------- José Manuel Ruan López----------------------------------------
siempre hay un capitán,
y si el barco se hunde a prisa
con el, este se hundirá.
Nos salvamos,nos libramos
pero este morirá,
este viejo tan salado
muy digno de respetar.
Nuestras manos, nuestros brazos,
Algún día se cansarán
sobre el, desorientados,
miraremos hacia atrás.
Y diremos, fastidiados,
"si...lo pudimos matar"
y sobre mierda diremos
"Adiós viejo capitán"
------------------------------------------- José Manuel Ruan López----------------------------------------
Poema corto al amor a primera vista.
Cuando te enamores
Cuando te traicionen
Cuando no te quede alma
Cuando ya nada te importe
Si cuando solo me caigo
y tu mano no me apoya
y tus ojos no me miran
tus palabras se desbocan.
Y tus piernas traicioneras
que en dos segundos se alejan
¿Por qué mueren tus orejas?
Siempre fue mi moraleja
Si supieras lo que sufro
por esta gran tontería
que nunca me imaginé
ni creí que cantaría.
Y con soltura te fuiste
depresivo me dejaste
Siempre fue mi moraleja...
ni siquiera me miraste.
Cuando te traicionen
Cuando no te quede alma
Cuando ya nada te importe
Si cuando solo me caigo
y tu mano no me apoya
y tus ojos no me miran
tus palabras se desbocan.
Y tus piernas traicioneras
que en dos segundos se alejan
¿Por qué mueren tus orejas?
Siempre fue mi moraleja
Si supieras lo que sufro
por esta gran tontería
que nunca me imaginé
ni creí que cantaría.
Y con soltura te fuiste
depresivo me dejaste
Siempre fue mi moraleja...
ni siquiera me miraste.
Poemas del 2011
-NO,PARA,qué?-
-¿Para qué?
-¿Para qué construir futuro
si en lava yaceremos?
-¿Para qué?
-¿Para qué dar pasos en la vida,
si como cadáveres cultos quedaremos?
-¿Para qué?
-¿Para qué derramar lágrimas
si ahogados estaremos?
-¿Para qué?
-¿Para qué matar por ti,
si todos muertos seremos?
----------------------------------------------------
-Tu, tu,TU.-
Te amo, te amo, te amo.
Ser humano no escarmienta
Me ignoras, me ignoras, me ignoras.
Mi presencia te revienta.
Te entiendo, te entiendo, te entiendo.
Pido altar, siendo monaguillo.
Me matas, me matas, me matas.
Tu que optas al suicidio,
sabrás que me llamo Aquiles,
que tu eres mi talón.
QUE TU GULA TE REVIENTE
ENTRE TUS TRIPAS Y TU VIENTRE,
Y EL OLOR A SANGRE, Y EL TACTO CALIENTE;
Te olvide, te olvide, te olvide,
Y te llore muy paciente.
------------------------------------ José Manuel Ruan López ------------------------------------
-¿Para qué?
-¿Para qué construir futuro
si en lava yaceremos?
-¿Para qué?
-¿Para qué dar pasos en la vida,
si como cadáveres cultos quedaremos?
-¿Para qué?
-¿Para qué derramar lágrimas
si ahogados estaremos?
-¿Para qué?
-¿Para qué matar por ti,
si todos muertos seremos?
----------------------------------------------------
-Tu, tu,TU.-
Te amo, te amo, te amo.
Ser humano no escarmienta
Me ignoras, me ignoras, me ignoras.
Mi presencia te revienta.
Te entiendo, te entiendo, te entiendo.
Pido altar, siendo monaguillo.
Me matas, me matas, me matas.
Tu que optas al suicidio,
sabrás que me llamo Aquiles,
que tu eres mi talón.
QUE TU GULA TE REVIENTE
ENTRE TUS TRIPAS Y TU VIENTRE,
Y EL OLOR A SANGRE, Y EL TACTO CALIENTE;
Te olvide, te olvide, te olvide,
Y te llore muy paciente.
------------------------------------ José Manuel Ruan López ------------------------------------
miércoles, 11 de abril de 2012
diario de clase
No mas quisiera escribir este día, martes 10, para que merino me ponga el diez en la avaliación, per eso de la media y tatatatatata...
Hoy en clase creo recordar que se habló no solo de nuestro comportamiento en clase(tema reiterativo en el que el entrenador insiste) sino para hablar de el amor a nosotras mismas.
A mi, personalmente, me parece que el amor a nosotros mismos lo tenemos asta que no suicidamos, que aun así también lo tenemos(ocasionadas veces).
Mucha gente,como decía el documento, dice que eso es egocentrismo (nivel en el que destaco arraigadamente), pero no es cierto...aunque no lo creamos, o lo neguemos, tenemos amor para nosotros asta cuando pedimos un cigarrillo para fumar, una de las principales muertes voluntarias,(tema interesante para debate, cuando fumamos lo hacemos por placer, dígase dependiente, pero es razón por la que amarnos a nosotros mismos o no?¿?¿?
Pues eso entrenador, DIEZ
Hoy en clase creo recordar que se habló no solo de nuestro comportamiento en clase(tema reiterativo en el que el entrenador insiste) sino para hablar de el amor a nosotras mismas.
A mi, personalmente, me parece que el amor a nosotros mismos lo tenemos asta que no suicidamos, que aun así también lo tenemos(ocasionadas veces).
Mucha gente,como decía el documento, dice que eso es egocentrismo (nivel en el que destaco arraigadamente), pero no es cierto...aunque no lo creamos, o lo neguemos, tenemos amor para nosotros asta cuando pedimos un cigarrillo para fumar, una de las principales muertes voluntarias,(tema interesante para debate, cuando fumamos lo hacemos por placer, dígase dependiente, pero es razón por la que amarnos a nosotros mismos o no?¿?¿?
Pues eso entrenador, DIEZ
Este es uno de los capítulos del libro que en breves escribiré.
Sinceramente no recuerdo el día que fue, pero el simple hecho de pensar y recordar que estuve a punto de cometer semejante locura, me trae mal estar de barriga.
Empezaré(lógicamente) por el principio:
Me levanté esa mañana bastante descansado y contento, el sol entraba por las rendijas de la ventana y, por primera vez en mi vida, tenía las mantas encima se mi,y no en el suelo, o debajo de la cama como era habitual y, por desgracia, costumbre. Tras hacer un poco el vegete (como las barras de pan) decidí levantarme a fumar un cigarro en la ventana ,en efecto, el primero del día , el más dulce y delicado, pero a su vez, reconfortante y energético. Durante un momento no me acordaba de donde lo había guardado, así que miré en todas las partes de la habitación que pueden haber, empezando , lógicamente por las sábanas y siguiendo en los calzoncillos, que, por raro que os parezca, pueden llegar a estar ahí ¿Cómo? Eso es algo que por mucho que empezáramos a discutir, JAMAS y repito , JAMAS sabré el porqué. Tras esa experiencia que guardaba cierta semejanza con Indiana Jones (que sin ánimos de ofender, pierde su chispa y credulidad TOTAL desde “La calavera de cristal”), los encontré en mi preciosos zapatos, a los cuales, lógicamente, y por mucho que le joda a quien sea, dedicaré menos de un segundo de publicidad. Mis super-convers bajas blancas me guardaban mi tabaquito y mi mechero shit desing rancio que con suerte encontrarás en los chinos (a los cuales hay que respetar, dado que son una de las potencias mundiales emergentes, sumergentes, divergentes o, directamente de gente…)y tras sacar el cigarro con una elegancia y sutileza única de maestros como aquí, mi persona, lo encendí.
Acercándome a la ventana, pensé en la pasta que me quedaba este mes(en efecto, pienso increíblemente rápido)y me di cuenta que había que empezar a ahorrar(aparte de que no hace falta ser economista para empezar a auto gestionarse de una puta vez por todas, coño, todos decimos que ahorraremos en una cutre hucha de cerdo y/o banquero, y en menos de 3 semanas está mas vacía que la cartera de un adolescente un domingo por la mañana), por lo que la hija de puta de mi conciencia atacó cual luchador mediocre de MMA(como todos) ,al tabaco. Metí la mano en la rendija de la ventana e intenté abrir la susodicha, lógicamente, con un final un tanto penoso, o, porque no, patético. Dado a que la puta ventana no se abría tuve que meter la otra mano y posar mi cigarro en la boca para intentarlo y tras un movimiento seco y veloz, que me entre la ceniza que disparada salió del cilindro, propulsada, y sin duda alguna, reaccionar cual notario ante cheque, veloz y fríamente. Con o sin perdón, eso me puso de mala ostia, y un poquito de ese día se me jodió.
Pero saqué mi cabeza hacia afuera y todos los problemas se me esfumaron. Me llegó ese olor llave que abrió uno de mis casilleros mentales evocadores de recuerdos felices pasados (algún día, os lo explicaré), que me recordó esos maravillosos veranos en los que me vestía como un maldito mafioso cubano y empecé a fumar mis primeros cigarros…recuerdos geniales y fantásticos en los que el onanismo empezaba a invadir mi cabeza…los geniales, pero impacientes 13…esos en los que para ir a una fiesta te ponías una camiseta y por encima una camisa corta, combinación que, personalmente , aparte de infantil, es mediocre y muestra cierta desesperación sexual ligeramente (por no decir, increíble y enormemente) desconocida.
Entonces me paré a pensar en cómo es que, de aquella podía comprar tabaco ilimitadamente y nunca se me gastaba el dinero, y ahora (quitando la diferencia de 2 pavos o 3 o 18,50 que subió) paría a dios Cristo, a la mula y el buey que, con perdón de la bipolar interrupción, pa mi que estaban enrollados la mula y el buey…que cojones, son de esas parejas a las que les ponen la movidas raras como ver parir …(si no quiero perderos será mejor evitar estos cambios) ; y volviendo al tema, tenía que abolir esa forma de derrochar dinero por el wáter closet (iba a poner váter pero esto suena más pedante , y eso me estimula el fantástico y maravilloso ego mío…) así que tras acabarme el cigarro, y cumplir con la rutinaria rutina(que conste que lo digo en contexto¡¡CONTEXTO!! poético, dado mi fantástico arte)y tras beberme el café y cepillarme los dientes hasta ver sangre a tuti plen ,fui a vestirme.
Como no, no sabía que ponerme hoy, lo típico, señores (y señoritas), me tumbé de una manera apocalíptica en la cama creando así una onda expansiva provocada por el somier y la orquesta de los muelles, y mirando al armario, como no, en uno de sus frecuentes estado(abierto de par en par, desordenado, desmotivante, penoso y un tanto excitante) busque primero en las camisas, dando placer a mis ojos de ver una camisa cuyos dibujos eran palmeras rosa palo, en un fondo rosita oscuro, y un corte casual californiano .Inmediatamente cogí el pantaca de pinzas beix y unos zapatos chachi piruleta, negros. Tras ver las pintas de gringo cabrón que tenía, metí el tabaco, de una manera un tanto idiota, en el bolsillo de la camisa y el móvil (un I-Phone 4G)en el del pantalón.
Mi coche , que es el único sitio en el que nieva a 15 grados, a causa de vivir in the costa, cada vez estaba más fastidiado, haciendo que me dejara mis manos de guitarrista/pianista/masajista (no)licenciado/crítico de cuerpo VIVOS, en la movida de abrir el coche(sobran acotaciones), por lo que mis patadas fueron el único modo de conseguir mi propósito, ¡coño!, como los luchadores de MMA; y entrar por fin con esa emanación de calor con la que el coche te dice “buenos días, estas en verano, te vas a asfixiar en el coche con la mezcla de olor a tapicería barata, after shave, y colonia de diseñador”, y arranque al sitio más frecuentado en mi vida después del INEM, la tabaquería.
Suprimiendo ya todos los detalles de ese excitante y superemocionante viaje , y una vez llegué a mi destino, como siempre salieron los cuarenta mayordomos chupapollas para los clientes “vip”(very important person,IMPORTANT PERSON, IMPORTANT)junto a Odri Hepbu, Jonh Wein,el camello de Camel, y la cantidad de morfina que parece que me metí en este momento,y entré. Como es típico, salude a Rita, una exmonja que ahora se dedicaba al trabajo de matar y envenenar personas(un trabajo del mismo estilo que el anterior, o totalmente contrario, depende de el punto de vista religioso que tengas). Rita ahora se dedicaba a esto dado a que le incomodaba su nombre, sobre todo cuando sus compañeras Sor María y Sor Juana la llamaban. En efecto, me aburro mucho y necesito a veces hablar con mi camello aunque eso implique escuchar una vida que sinceramente me sopla la punta del nabo, y me da igual si la insultaban o si su puta madre se la cogía en medio del monte, vamos…pero todo ser humano desde su nacimiento necesita tener relación (sea buena, o , como la mía, habitualmente de hijoputa a humano) con otros inmundos humanos…pero bueno, volviendo al tema, entré y salude a Rita la cual me respondió con una sonrisa avara y ligeramente lucro-hipócrita, y un hola desesperado y mínimamente ansioso por chuparte hasta la última gota de sangre, o para que lo entendáis mejor, como un notario/abogado de empresa multinacional; le pedí algo que en mi vida imaginaria hacer, el matrimonio…que va, tabaco de liar. Su asustada mirada que reflejaba un intenso e incluso inusual miedo que decía “¿vas a ahorrar? ¿Vais a hacer, OOh mi único cliente, que mi familia de hambre muera…Si no es por vos, que sea por mi…pero no cometáis cual intenso error?” ”…que le den por el culo…ni familia ni ostias” pensé en uno de mis bucles neuróticos y dejé de mirarle a sus lacrimosos y a la vez, apenados ojos. Tras media hora de un remarcable intento de estafa por su parte, al final conseguí evitar sus enormes garras de emprendedora, y compre el más barato que había, una bazofia( iba a poner mierda, pero creo que ya me pase con las palabras de uso maleducado y, para cierta gente, morboso) junto a sus complementarios filtros y papeluchos. Como pude salí de esa tienda, y si, como pude, pues cuando me di cuenta casi compro una maquinita que te los lía porque sí comprando los tubos de cigarros…montarme en el coche fue lo más tranquilizante y a las vez seguro de todo el día.
Serían aproximadamente las 12, hora a la que mi reloj biológico me recuerda que soy soltero y que no me podré levantar de la cama como hacen en los anuncios de cereales, que de repente ves a una supermodelo que sensual y elegantemente se levanta maquillada, y repito MAQUILLADA (sin manchar las sábanas, que son de un material solo para ricos y modelos torpes que se acuestan, como no, maquilladas) de esa cama blanca, con el sol rozando sutilmente sus delicados y marcados pómulos, y, tras estirarse demostrando que se depila el sobaco a conciencia(así me gusta , higiene ante todo) va a su cocina, lógicamente, blanca, y misteriosamente tiene un tazón rojo fuego que marca sus finas y esbeltas manos, se apoya en la encimera(porque, lógicamente, las supermodelos, ni van al baño ,ni tienen sillas, al parecer)y disfrutando como si de…algo se tratara, comen, ¡no! , lentamente acercan la chuchara de modelo a sus carnosos y rojos tazón labios, y tras abrir sensual y sinestésicamente la boca, acarician la cuchara depositando los cartones con chocolate y leche de aire, con soja, lógicamente; y lo que pasa después ya no se ve… Volviendo de una redomada …PUTA…vez por todas, eran las 12, la hora de tomar los Special KKK(hola denuncia…)así que me dirigí al primer bar abierto para desayunar…por si lo preguntáis, las joyerías no abren por las mañanas en mi pueblo, así que a la mierda el desayuno con diamantes ,que yo me lo merezco, coño.
Me temo que, aunque pasaron cosas en el coche alucinantes, no os las podré contar hoy, así que con su permiso ( o sin él, psss, me la sopla)voy a ir directamente al bar.
Voy a suprimir la cantidad de críticas satírico/joputas para acabar algún santo día(olor, gente, decoración, camareros, yo, precios, calidad de producto, trato, peleas en las que me metí, sangre de drogadicto en zapato , rubia en la barra elegante, inteligente y guapísima; intento de hurto de mi coche…) solo pediré que me permitan una aclaración, salí a la 14.18 horas de ese tugurio, con un café para llevar y un croissant duro y amargo, un número de teléfono, una mancha en los zapatos, un ojo moradete y sin 10 pavos menos; por eso, el desayuno, me temo que será al lado de la joyería, en las mesas de …¿acero?...da igual; con excrementos de aves asquerosas y depravables a tragarme la mierda esta y evitar un desmayo .
Seamos sinceros, la mañana era muy bonita, pero bonita bonita, y cuando me senté en la cosa esa, a la sombra, vino una brisa de aire sabrosa, y estimulante…frente a aquel árbol de camelia japónica que hizo que disfrutara atenuantemente del café.
Todo iba bien…todo, hasta que acabé los cigarros normales, e intenté liar uno.
Cantidad errónea; pese a manos prodigiosas, torpeza inminente a caída de papel y filtro al suelo; nervios recorriendo a velocidades extremas en mi pecho; sofoco en la cabeza y piernas; sequedad bucal y ocular…en efecto, estaba al borde de un ataque bipolar de ira extrema. Lo tiré todo al suelo.
A paso ofuscado, fui hasta la mierda de parque ese que había, con las manos en los bolsillos, el torso y la cabeza ligeramente inclinada hacia delante y respirando violenta y galopeadamente. La mezcla fatal, había sido: el mono+ la ruptura del buen día que estaba haciendo+ la mala leche(ostia)del bar…TODO.
Entré en el parquecito para sucios niños ese que estaba ahí mismito, escuchando el asqueroso sonido de la arena crujiendo que me recordaba a la infancia, periodo que, por desgracia nunca volvería(ni la adolescencia…tanto querer crecer…y ahora me doy cuenta de qué es estar jodido)y me dirigí hacia el columpio para sentarme. Estuve como 10 minutos pensando en esa rubia tan amable simpática que hizo que el día se volviera más ameno y suave…no sé explicarlo…cuando, de repente, escuche unos apresurados e impacientes “crssss” de la arena que se dirigían totalmente a destempo hacia aquí; un asqueroso niñato se sentó a mi lado y empezó a columpiarse y otro niñato gordo con cara de mimado cabrón que es egoísta violento caprichoso se acercó y me dijo (que de puta madre, por fin un maldito dialogo):
-Oiga, ceñor, ezte culumpio ez pada niños y no viejoz, azí que vállace o llamadé a mi papi.-A lo que yo, lógicamente contesté:
-Mira (gordo de mierda)chavalote, vete a la …guardería un poco a aprender modales para hablarle a los adultos, ¿Quieres?, se pide por favor y se dice buenos días.
-Mi papá dice que lod hombredz que están en loz culumpioz le hacen cozaz feaz a loz niños, y que nunca hable con ellos, azí que o ze va o damo(llamo) a mi papa pada que le pegue en loz teztículoz- El puto niño para tener siete u ocho años ya decía sus palabrejas…el otro enano parecía imbécil, ni se inmutaba…flipante hermano.
-Yo no soy de esos cerdos que va por ahí tocando a los niños y haciéndoles “cosas feas”, así que , hasta que me lo pidas por favor, lo siento , pero no me iré (puto niño…).
El chaval, salió disparao chillando, algo que me puso de mal humor, pero no presté mucho caso, hasta que el muy HIJO DE LA GRAN PUTA (y perdón si soy mal hablado pero lo que hizo es de diablos) empezó a ladrar:
-¡¡¡¡PAPA, PAPA!!!, un hombre dice que me quiede tocad y hacedme cozaz feaz…SOCODOOOO - De la nada salió un pijotelas, y , como alma que lleva el diablo, vino hasta el columpio y me soltó un buen revés…tanto que me hizo sangrar por la ceja ,la nacha y la boca, y lo peor, desmallarme(cuando me pega en la nariz, es como reacciono: o atacando con la primera cosa que vea, o desmallándome).
Me desperté en la comisaría, asustado, confuso…y un colega mío, Hernando Miguéns, que es policía me dijo:
-Dime que no es cierto.
-E e e e , tio, te lo juro por lo que quieras que no es cierto, ese niñato se lo inventó porque le exigí que me pidiera por favor que me levantara del columpio…
-El chaval está declarando ahora, en cuanto te vino a buscar la ambulancia, se asustó muchísimo…tienes suerte de que sea un niño…por lo menos tienen remordimientos…
El gordo ese, al final acabó por confesar que se lo inventó…lo cual por lo menos me salvo de una denuncia grave (joder, si supierais lo que le hacen a los pedófilos en las cárceles…osea, no es que yo lo sepa, pero Hernán, que está estudiando para ser fiscal o algo por el estilo, me contó que presenció actos en los que los presidiarios denunciaban a otros por violación y daño moral…imaginaos).
Total, que en cuanto salí de esa mierda de sitio, que huele a micción (…pss…)que hay mogollón de peña chillando, y maderos con pinta de “te voy a joder por joderme la tranquilidad, socapullo” fui a la tabacalera, a comprar la mierda de siempre…e intentar olvidar esa basura de día… Sinceramente no recuerdo el día que fue, pero el simple hecho de pensar y recordar que estuve a punto de cometer semejante locura, me trae mal estar de barriga.
Fumar es una mierda… y la gente… pues también, que coño.
- José Manuel Ruan López-
………………………………………………
Suscribirse a:
Entradas (Atom)